شمارهٔ ۲۴۸
از این زرین کلاهان دلستان من که خواهد شدبه بالا مد عمر جاودان من که خواهد شد
زبان شکوه ی من انجم از افلاک می ریزدبه خال کنج لب مهر دهان من که خواهد شد
از آن خط زمرد پوش و رنگ لعل خفتانشسرایم قصه ای، هم داستان من که خواهد شد
زطوفان حوادث ایمنم با این سبک روحیچو نور و سایه سیل خانمان من که خواهد شد
متاع روی دست منطقم باشد ید بیضابه طور نکته سنجی هم زبان من که خواهد شد
گلیم خانه ام رنگ تجلی بر ورق ریزداز این معجز نگاران توامان من که خواهد شد
نی کلک از نوایم چاه یوسف خیز کنعان استبه مصر داوری هم کاروان من که خواهد شد
دو پیکر می شوند از ذوالفقار مصرع تندمحریف جوهر تیغ زبان من که خواهد شد
فلک تازی است چون نورس غبار راه جولانماز این چابک سواران هم عنان من که خواهد شد