شمارهٔ ۲۴۷

۱۰ بیت

آن صنم تا به ما مصاحب شددین ودل داشتیم صاحب شد

چهره شد با مهش خط شبرنگسایه بر آفتاب غالب شد

خط بر آمد ز نقطه خالشبا طلوع این ستاره غارب شد

لشکر خط دور و به صف بستندبوسه ام را نماز واجب شد

حیف در آخر الزمان خطشصاحب الامر حسن غایب شد

عاقبت از سیاه مستی خطلعل خوش مشرب تو شارب شد

می زنم دم ز نغمه عشاقبه لبانش چو بوسه مطرب شد

جان حسنی تو و منم دل عشقبا تو الفت مرا مناسب شد

فکرم از حسن او غریب تر استقصه ی من هم از غرایب شد

خون خورد نورس از پیاله ی دلاز می لعل هر که تائب شد