شمارهٔ ۲۳۹
بی وجودی خطی از دایره ما باشدنامه ی شهرت ما بر پر عنقا باشد
دل فروزندگی از معنی روشن داردگوهر پاک چراغ دل دریا باشد
طالع چرخ ز سوادی غمت می خواهمکه پر از اختر داغت همه اعضا باشد
حیرت دیده مجانین تر از زنجیر استدیده جویای ترا آبله ی پا باشد
خبراز خویش نداریم چو آیینه و آببس که چشم دل ما محو تماشا باشد
غم آن موی کمر بس که به دل سخت گرفتموج اشکم به نظر چون رگ خارا باشد
تا به یاد لب خندان تو گریان شده ایمچشمه ی خضر سراب مژه ی ما باشد
در غم عشق تو ای سلسله جنبان بهارلاله داغی است که بر سینه ی صحرا باشد
نه فلک نیست هوا خواه ترا مانع سیرقدم راهنورد آبله فرسا باشد
آنقدر گوهر من آب لطافت داردکه چو ابر مژه ام غیرت دریا باشد
پیش تر شیر زاطفال تولد یا بدپیش از انشای دهان رزق مهیا باشد
می کند جلوه سخنور ز سخنهای لطیفگوهر آیینه ی خود بینی دریا باشد
پنجه ی خصم توان تافت به دستور کلیمنورس این دست سخن چون ید بیضا باشد