شمارهٔ ۹۵

۷ بیت

چو بسمل کردی و بردی دل منبیا باری بگو کو بسمل من

رود جان از بدن بیرون ز مهرتنخواهد رفت بیرون از دل من

چو پروانه همه بال و پرم سوخترخت کان نیست شمع محفل من

شود تا قابل افتادت مقابلچه آئینه دل ناقابل من

محبت دادم و محنت گرفتموفا کشتم جفا شد حاصل من

ندانی قاتل و مقتول اگر کیستمنم مقتول و عشقت قاتل من

مپرس از منزلم اکنون که چون نوربرونست از دو عالم منزل من