شمارهٔ ۸۲

۷ بیت

هرسو که کنی روتو بدینشکل و شمایلگردند ترا عارف و عامی همه مایل

هم مایل رخسار تو خورشید جهانتابهم سائل دربار تو سلطان قبایل

پامال فراقت نشده سر نتوان کردبرگردن وصلت نفسی دست حمایل

هر چند کند جسم مرا خاک و برد باداز دل نکند سیل فنا نقش تو زایل

عاقل بود آنکسکه کند کسب فضیلتمن عاشقم و عشق توام بس ز فضایل

جز عشق تو کان عقده گشای دل من شدنگشود مرا عقده از حل و رسایل

عمریست که دل از پی توصیف جمالتبگشوده بمفتاح سخن نور دلائل