شمارهٔ ۸
ای عشق تو مدعای دل هاهم راحت و هم بلای دلها
تا غیر تو ره بدل نیایدبنشسته در سرای دلها
چون عشق کجاست باوفائیتا جان بدهد برای دلها
بیگانه ز خویش وآشنا گشتهر کسکه شد آشنای دلها
زلفت که ز سرکشی نهادهزنجیر جنون به پای دلها
باری ز چه او نمیکند عرضبا روی تو ماجرای دلها
آخر ز وفا رهی بنه پیشزین بیش مده جفای دلها
دلها ز تو گرچه دردمندنددردتو بود دوای دلها
چون نور مرا حضور جانانروشن بود از لقای دلها
جانا بنگر وفای دلهازین بیش مجو جفای دلها
دلها همه کشته تو گشتندای وصل تو خونبهای دلها
هرکس بجهان گرفته جائیچون کوی تو نیست جای دلها
بگشای نقاب تا فزایداز نور رخت صفای دلها
در حق تو مستجاب باشددائم بیقین دعای دلها
برایندل خسته ده شفائیای لعل لبت شفای دلها
جانا نبود چو نور مهجورجز وصل تو مدعای دلها