شمارهٔ ۷۶

۷ بیت

یکی روز رفتم بگلگشت باغکه از بلبل و گل بگیرم سراغ

بدیدم گرفته نهال گلیبدستی صراحی بدستی ایاغ

صراحی ز غنچه ایاغش ز گلوز ایندو هزاران شده تر دماغ

بخود گفتم این شاهدی بوده استکه دلها بسی کرد، چون لاله داغ

کنون شاخ و برگی دگربیش نیستکه گه بلبلش بشکند گاه زاغ

بهاران گلست و به دی خاربنسحر هیزم مطبه و شب چراغ

چو حال همه عاقبت این بودچه نور از همه به که گیرم فراغ