شمارهٔ ۵۷

۱۰ بیت

نخستین دم که عالم آفریدندپی ایجاد آدم آفریدند

بود تا هیکل او را حمایلدر اسما اسم اعظم آفریدند

به رخ گنج مسما را ز اسماءطلسمی سخت محکم آفریدند

به حرز جان ز روی آن نگارمعجب نقشی معظم آفریدند

ز وصل او دلم را شاد کردندز هجرش مسکن غم آفریدند

زند تا گودی دلها را به چوگانبه رویش زلف پر خم آفریدند

لبش دیدند بر احیای امواتمسیحا را ز مریم آفریدند

سلیمان را ز لعل آن پریروینگین نقش و خاتم آفریدند

لبم از تشنگی چون خشک دیدنداز آنرو دیده پُر نم آفریدند

منال ای نور پیش یار زاغیارکه گل با خار توأم آفریدند