شمارهٔ ۴۱

۷ بیت

یاری که وداعم ننمود و بسفر رفتگو رو بسلامت که ز راه تو خطر رفت

تا پیش نظر بود مرا نور بصر بودنورم ز بصر رفت چو از پیش نظر رفت

آن شوخ جفا پیشه که هیچم بوداعیننواخت دم رفتن و از شهر بدر رفت

زد تیر غمی بر دل ریشم که ز زخمشخوناب جگر بر رخم از دیده تر رفت

او راست چه تیر نظر از ما شد و ما راقد خم چو کمان شد ز غم و عمر بسر رفت

بس تلخ شد از حنظل هجرش دهن منیکباره برون از دهنم طعم شکر رفت

ای باد بیاور ز رخش سرمه خاکیتا سرمه کند نور که نورش ز بصر رفت