شمارهٔ ۳۵

۷ بیت

هر سحر کز آن دو چشم جادوستصد معجزه با کرشمه با اوست

کی ماه ز طلعت تو تابانکی سرو ز قامت تو دلجوست

چشم سیهت بسرمه سائیرشک دو هزار چشم جادوست

عالم شود ار ز اشک من آبغم نیست تراکه آتشت خوست

نه پوست شناسم و نه مغزیتا عشق تو مغز گشت و من پوست

شب تا سحرم کبوتر دلبر بام و درت بذکر یاهوست

گر گوهر نظم نور بینیگوئی بیقین در سخنگوست