شمارهٔ ۲۷
این دل که جنون همیشه اش خوستدیوانه عشق آن پریروست
کس پنجه عشق برنتابداز آهن و رویش ار چه بازوست
ای دوست مخور فریب دشمندشمن به عبث نمیشود دوست
این باد مگر ز کوی اوخاستکز وی همه شهر عنبرین بوست
عشقش بکجا رود که ما رابنشسته چو مغز در رگ و پوست
دلجو نبود چو قد رعناشاین سرو روان که بر لب جوست
چون نور دگر رهائیش نیستجائیکه اسیر طره اوست