شمارهٔ ۱۹

۷ بیت

سحرگاهان که بگشاده در دوستتمنا برد ما را تا بر دوست

درآن تاریک شب دیدیم روشنز نور حق همه پا و سر دوست

تجلی زار شد طور دل ماز خورشید جمال انور دوست

فلک بنشاندش بر سر غباریکه برخیزد ز خاک کشور دوست

مگو از نافه کان قدری نداردبپیش طره چون عنبر دوست

حکیما لب ببند از جوهر و کانکه هست از کان دیگر جوهر دوست

چه گوهرها که در راهش فشاندمچو نور از بهر دیده گوهر دوست