شمارهٔ ۱۴

۷ بیت

مکن ناصحا منع من از حبیبکه بی گل نیارد بسر عندلیب

منم بلبل و گل رخ دوستانکجا بلبل از گل نماید شکیب

چه خوش باشد ایام گل در چمنبهمراه یاران شدن بیرقیب

گه آنجا نشستن گهی خاستنمیان گل و سبزه و عود و طیب

چو دیدار یاران شکفت دل استالهی شکفت دلم کن نصیب

دلم گرچه ز اغیار بیمار شدلب یار گشتش علاج و طبیب

چو نور از حبیبان کنون در ذهابمرا همزبان عارفست و نجیب