شمارهٔ ۱۰۴

۵ بیت

ای کرده تلف عمر گرامی بمناهیبگذر ز مناهی و مکن بیش تباهی

زین جمله مناهی که نمودی چه ربودیبنمای چه داری تو ز عرفان الهی

عرفان الهی اگرت نیست چه حاصلگیرم که شدی شهره تو از ماه بماهی

زین کهنه ونو حق نتوان یافت بتحقیقنه از نمد فقر و نه از اطلس شاهی

پیری بطلب تاکه چه نورت بزدایداز چشم تو این رنگ سفیدی و سیاهی