شمارهٔ ۲۱۱
ما جلوه گه جمال یاریمآئینه حسن آن نگاریم
در مصطب عشق با دف و چنگاز ساغر وصل باده خواریم
جز باده کشی و مهر ورزیکاری بجهان دگر نداریم
گردیده غریق بحر وحدتگاهی بمیان و گه کناریم
با شاهد وصل گشته همدوشگاهی بیمین و گه یساریم
جز تخم وفاو دانه مهردر مزرع جان و دل نکاریم
چون نور علی بملک باقیبر مسند فقر تاجداریم