شمارهٔ ۲۱۲
ما هزاران گلشن اوئیمجز گل وصل او نمی بوئیم
ز کمند خودی شده آزادبسته زلف آن پری روئیم
این عجب بین که در محیط بقاعین آبیم و آب می جوئیم
خرقه زهد و جامه تقویجز بمینای دل کجا شوئیم
گاه درو گهی صدف گردیمگاه دریا شویم و گه جوئیم
گاه گوئی زنیم با چوگانگه بچوگان عشق چون گوئیم
جز بنور علی عالیقدرراز دل کی بدیگری گوئیم