شمارهٔ ۲۱۰
ما ساقی مصطب صفائیممست می وحدت خدائیم
از کبر و ریا شده مبراآئینه وجه کبریائیم
بگذشته از این سرای فانیشاهنشه کشور بقائیم
از دام بلای عقل جستهدر وادی عشق مبتلائیم
دستار ریا فکنده از سروارسته ز جبه و ردائیم
هستیم ز لبس اگر چه عریانهر لحظه بکسوتی برآئیم
چون نور علی بکشور فقرگه پادشهیم و گه گدائیم