شمارهٔ ۲۰۵
چون ز دار فنا بقا گشتممحرم سر اولیا گشتم
تا شدم پادشاه کشور جانطبل الا زدم ولا گشتم
درد و صافش تمام نوشیدمتا که جام جهان نما گشتم
پرتو حسن او بدل دیدمعاشق مست بیریا گشتم
بهر اظهار کبریائی اومظهر خاص کبریا گشتم
عاشق ورند ولاابالی واردر ره عشق مبتلا گشتم
همچو نور علی شدم باقیتا ز دار خودی فنا گشتم