شمارهٔ ۱۷۶

۱۱ بیت

هر که در کوی او بود بارشکی بود آرزوی گلزارش

کوی او گلشنی است کز خوبیکرده آرایش جهان خوارش

قوت جان و قوت روح آمدبوی شیراز لب شکر بارش

سرو قدش که غیرت طوبی استبرده دل ها خرام رفتارش

سوزدم هر سحر چو پروانهشمع محفل فروز رخسارش

کیست آنکس که خط و خالش دیددر دل و جان نشد گرفتارش

ریزدم خون ز خنجر مژگانبیگنه ترک چشم خونخوارش

ماه زهره جبین ما را کیستمشتری تا شود خریدارش

مژده ساقی که خرقه پوشی بازفرش میخانه گشت دستارش

کلک من طوطی شکر خائیستکاب حیوان چکد ز منقارش

غیر نور علی که میباردنفس عیسوی ز گفتارش