شمارهٔ ۱۷۰
صید وصلش توان بدام هوسگر همائی شود شکار مگس
گرچه دورم ز هودجش آیدهر زمانم بگوش بانک جرس
شب روان ره محبت راکی بود وحشتی ز میر عسس
طایر آشیان قدسم منگلشن دهر باشدم چو قفس
نفسی رخ نتابم از وصلشگر بلب آیدم ز هجر نفس
دادیم چند خواهی از بیدادترک بیداد کن بدادم رس
هر سحر پرتوی ز نور علیبحریم تو شمع راهم بس