شمارهٔ ۱۶۴
دل که ساکن شده بکوی نیازخوش براهت نهاده روی نیاز
تا زناز تو ساغری نوشممیکشم باده از سبوی نیاز
تا دهد آب سرو نازت راگشته اشکم روان بروی نیاز
خاک کویت که منبع فیض استخوش بیفزوده آبروی نیاز
سرو نازت نیازمندان راهر زمان میکشد بسوی نیاز
زاهد این سرکشی نهد از سرگر کشد کاسه از کدوی نیاز
بی نیاز است گرچه نور علیسوده برخاک عجز روی نیاز