شمارهٔ ۱۶

۷ بیت

سروم دهد چه جلوه بشوخی خرام رامحو خرام خویش کند خاص و عام را

خورشید آسمان زندش بوسه بر رکابآرد بزین چو توسن زرین لگام را

ساقی ز روی دختر رز پرده برفکنتا بردریم پرده ناموس و نام را

پر شد ز خون دل قدح لاله در چمنخالی منه زباده گل رنگ جام مرا

بشنو پیام دلکش و برخیز خوش بدهصد جان بمژده طایر فرخ پیام را

زاهد مخوان بسوی بهشتم که هست پستبا کوی دوست روضه دارالسلام را

نور علی همای بلند آشیان بودبیهوده چند گستری ای شیخ دام را