شمارهٔ ۱۵

۷ بیت

کردم چه از لا رخ سوی الادیدم مبین خود را در اسما

دادم چو ساقی آنجام باقیاز پای تا سرگشتم همه لا

نا اسم و رسمی نه وضع و شکلیاینجا یکی شد اسم و مسما

چون تو الف سان گردی جریدهگردد عیانت یکتائی ما

تا تو نشینی ایمن به ساحلکی در کف آری دری ز دریا

خود را ز ساحل در بحر افکنبنگر در اصداف آن دریکتا

نور علی شد در دل چه تاباناز تهمت تن دل شد مصفا