شمارهٔ ۱۵۷
دوش رفتم بسوی میکده با عجز و نیازساقیم داد بکف ساغری از عشوه و ناز
وه چه ساغر که چو نوشیدمش آئینه دلآمد ز ظلمت زنگار برون مهر طراز
جلوه گر گشت در آئینه ناگاه عیانوه چه جلوه که ربودم بحقیقت ز مجاز
یافتیم چون بسراپرده تحقیق رهیشاهدی راشدم از جان بحرم محرم راز
وه چه شاهد که ربوده مهش از شعبدهحقه مهر ز دست فلک شعبده باز
پای تا سرزر خالص شدم از هر غل و غشبسکه دادم بجسد صیرفی عشق گداز
ریخت تا نور علی آن غزل از کلک و بیانزهره گشتش ببساط و مه و خور زمزمه ساز