شمارهٔ ۱۳۰
پسته او که نوشخند آمدخنده اش بر بساط قندآمد
نمکی از لب شکر بارشمرهم ریش دردمند آمد
صفحه رو و نقطه خالشدر نظر مجمر و سپند آمد
تار زلفش بگردن عشاقدر ره عشق چون کمند آمد
پیش حسنش زچون و چند مگوزانکه برتر ز چون و چند آمد
سخن تلخ زآن لب شیرینخوشترم از گلاب و قند آمد
طبع گوهر فشان نور علیدر صفت نظم دلپسند آمد