شمارهٔ ۱۲۸
ماه رویش بجام ساطع شدیا که مهری زیاده طالع شد
هر نفس لمعه ز رخسارشعاشقان را بدیده لامع شد
هر سخن کز لبش فرود آمددلنشین همچو نص قاطع شد
آنکه پرهیز مینمود از میمی لعلش بدیده طالع شد
جز خطش بر صحیفه رخساردفتر حسن را که جامع شد
گاه ترسا صفت بدیر آمدگاه شیخانه در صوامع شد
لمعه تافت خوش چو نور علیلامع از وی همه لوامع شد