شمارهٔ ۱۱۸

۹ بیت

دوشم بخواب ساغر دولت بدست بودبر صدر بارگاه جلالت نشست بود

زنجیر عدل و حلقه حبل المتین دادبر در ز روی رفعتشان چفت و بست بود

بالا گرفت کرسی جا هم چنانکه عرشدر زیر پایه اش بمحل فرش پست بود

پس طبل شادیانه ببام دلم زدندخیز و گریز لشگر غم رو بجست بود

سلطان عقل آنکه شدش هوش متکااز جام عشق بیخود و مدهوش و مست بود

گر شیشه اش بسنگ ملامت شکست میبالله درستیش همه درآن شکست بود

در دیر عشق با رخ لعل و بت دلمگاهی صنم پرست و گهی بت پرست بود

بیدار چون شدم من از آن خواب صبحدمهمچون گدا بدرگه شامم نشست بود

نور علی ز بسکه ربودم بخویشتنمهرم به پیش ذره بی نور پست بود