شمارهٔ ۱۱۳

۷ بیت

عرقی از گل رویش چه ز بیداد چکدگل من شود و از لب فریاد چکد

آنچنان صید ضعیفم که چو افتم در دامعرق شرم من از جبهه صیاد چکد

عجبی نیست بقتل من اگر خنجر عشققطره خون شود و از کف صیاد چکد

خسروا بی لب شیرین تو در دامن کوهتا بکی خون زدم تیشه فرهاد چکد

سرمشقی دهدم چون ز خط لعل لبتآب حیوان ز دم خامه استاد چکد

شمع راهم چه کشد شعله ز سروت بچمنبگدازد دل قمری وز شمشاد چکد

تا نماید بجهان ذره از نور علیچشمه خور زدم خامه ایجاد چکد