شمارهٔ ۱۱۴

۹ بیت

سر پا برهنگان که دم از کبریا زنندمردانه پای بر سر کبر و ریا زنند

مستان که میکشند سبوی بساط عیشساغر کشان شیشه غم را صلا زنند

گر بینواست دل ز نوا مطربان عشقهر گوشه نغمه به مقام نوا زنند

دست از جهان کشیده گدایان کوی دوستبر تخت و تاج قیصر و فغفور پا زنند

خلوت گزیدگان سراپرده قبولکی دست رد به سینه مرد خدا زنند

شاهنشهان کشور تجرید از فناهر صبح و شام خیمه به ملک بقا زنند

گمگشتگان که طالب راه هدایتنددست طلب به دامن آل عبا زنند

آنان که برده حسرت دنیا به زیر خاکسر برکُنند و نعره واحسرتا زنند

روشندلان که نور علی هست کامشانمردانه گام در ره صدق و صفا زنند