شمارهٔ ۹۹۳

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: ایتیکن۶ بیت

گر هیچ می‌توانی ما را حمایتی کنپیوندِ جانِ خود را با ما عنایتی کن

گر می‌توان که دستم گیری و در پذیریبسیار مزد باشد اندک رعایتی کن

یک شب بیا زمانی برگوی داستانیتا خود سر چه داری آخر حکایتی کن

واجب کند ترحم بر بنده‌ی مقصرپندی، نصیحتی ده شکری، شکایتی کن

اول عزیز کردی آخر مدار خوارمهم خود بنا نهادی هم خود کفایتی کن

با ما مگو که زر کو آن تنگِ پر شکر کواز گفته‌ی نزاری بنشین روایتی کن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از معشوق خواسته است که به او یاری برساند و پیوند خود را با او مستحکم کند. او ابراز می‌کند که اگر معشوق دستش را بگیرد و او را بپذیرد، این عمل بسیار بزرگ و با ارزش خواهد بود. شاعر از معشوق می‌خواهد که یک شب به او توجه کند و داستانی بگوید تا از حال او آگاه شود. همچنین از او می‌خواهد که در برابر خطاها و مقصراتش رحم کند و نصیحتی به او کند. شاعر بیان می‌کند که او در ابتدا مورد محبت قرار گرفته، اما در انتها به ذلت افتاده است. در نهایت می‌گوید که نمی‌خواهد از معشوق طلب مال و ثروت کند و از او می‌خواهد که بر اساس احساسات عمیق و معنوی با او رفتار کند.