شمارهٔ ۹۹

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ات۱۰ بیت

دوستان با جگرِ تشنه رسید آب حیاتکوریِ مدّعیان را به محمّد صلوات

شکرِ حق را که نمردیم و رسیدیم به کامعاقبت هم اثری روی نمود از دعوات

ما به فروسِ ملاقات رسیدیم و حسودتا به جاوید بماناد ولی در درکات

حق تعالی به کرم باز به ما در نگریدوز سرِ مرحمت از دستِ بلا داد نجات

آن کشیدیم ز ایّام که گر شرح دهیمنیست ممکن که مهندس کند ادراکِ صفات

چون دگر بی قدمان دست به هرکس نزدیمعهدِ محکم نشکستیم و نمودیم ثبات

کارِ ما با نفسِ باز پسین آمده بودهمه دل ها بنهادیم ضرورت به ممات

خطِّ تسلیم بدادیم و طمع ببریدیمبارِ دیگر ملک الموت بدل کرد برات

اگرت سیم و زری نیست نزاری به نثارسر به شکرانه در انداز و بده جان به زکات

هرکسی را طمعی هست ولیکن ما راچه به از دوست که آرند ز غربت سوغات

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف سفر روحانی و دستیابی به آب حیات و نعمت‌های الهی می‌پردازد. او از شکر خداوند که به آرزوهایش رسیده و از سختی‌ها نجات یافته، یاد می‌کند. شاعر بر این نکته تأکید دارد که با حفظ ایمان و اراده، به مقام‌های بلند دست یافته و در برابر خطرات و مشکلات پایداری کرده‌اند. او به دیگران می‌آموزد که اگرچه دارایی‌های مادی اهمیت دارند، اما مهم‌ترین چیز دوستی و نزدیکی به خداست. نهایتاً، شاعر بیان می‌کند که عشق به خدا و دوست داشتن او بزرگ‌ترین نعمت است و بر عدم وابستگی به دنیا تأکید می‌کند.