شمارهٔ ۹۸۲

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: ازن۱۱ بیت

ای عشق می‌توانی بر کلّ و جزوِ ما زنحاجاتِ ما روا کن فالی برین دعا زن

هم تو بنا نهادی هم تو تمام گردانپس چون تمام کردی بر بدوِ انتها زن

ساقی ز پای منشین جامی به دستِ ما دهز آبِ حیات آتش در کلّه‌هایِ ما زن

چون باده در قنینه یعنی در آبگینهاز ما ببر غمِ دل با ما دمِ صفا زن

رطلی گران به ما ده دوری سبک بگردانتا چرخ کج نگردد بانگی بر استوا زن

باری هوایِ ما کن ما را ز ما جدا کنوآنگه به کینِ کینه بر بُن گهِ هوا زن

دعویِ استقامت با نفس منقطع کنمسمارِ صلح از آن پس بر نعل ماجرا زن

از شش جهات بگذر با کاینات منگربر چاسویِ وحدت لبّیکِ بی‌ریا زن

از صدمه‌ی زلازل بر هم فکن جهان رامغزِ زمین برآور بر تارکِ سما زن

جامِ وصال خواهی می‌کش خمارِ هجراندست از مراد بگسل در دامنِ وفا زن

گر بایدت نزاری کز خود خلاص یابیناقوس‌بی‌نوایی بر بامِ انزوا زن

خلاصه

هوش مصنوعی: این قطعه شعری به عشق و تأثیر آن بر زندگی انسان اشاره دارد. شاعر از عشق می‌خواهد که بر هر دو جنبه کل و جزئیات زندگی‌اش تسلط یابد و دعا کند تا حاجات او برآورده شود. او به ساقی (مظهر عشق و شادی) می‌گوید که باید به او جامی بدهد تا از آب حیات بنوشد و غم‌ها را فراموش کند. شاعر خواستار رهایی از گرفتاری‌ها و دغدغه‌هاست و می‌خواهد که عشق او را از خود جدا کند و به او آرامش بخشد. همچنین، او به عشق اشاره می‌کند که باید از مرزهای محدود برخیزد و به وحدت برسد، و از تحولات و مشکلات جهان برحذر بماند. در نهایت، او از عشق می‌خواهد که او را به وصال و وفا برساند و او را از تنهایی و ناامیدی نجات دهد.