شمارهٔ ۹۷

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ات۱۷ بیت

چون دردمند به حیّ علی الصّلاتساقی به دست من ده سرمایه ی حیات

دانی که بس ثوابِ جزیل است اگر کنیدفعِ خمارِ سخت که جز وی ست از ممات

یک دم موافقت کن و در کارِ خیر باشتا وارهانیم به سه کاسه ز شش جهات

تا بر لبِ تو نوش کنم می که خوش تر استبر سبزه ی لبی که بود خوش تر از نبات

خطِّ سیاهِ مورچه بر عارضِ چو گلخوب آمده است نه خطِ عامل به ترّهات

نه نه به حکمِ عزّت و حرمت خطِ لبشهر شب مرا شبی دگر است از شبِ برات

ما و می و تحمّلِ طعن جهول اگرصد بار بر زمین فتد این چرخ بی ثبات

بر مدّعی که عرضه کند از زبانِ منکای مانده در تلاطمِ دریایِ مُهلکات

ناممکن است توبه ی من از حیاتِ محضچیزی ز من مخواه که نبود ز ممکنات

جز خون رز به گردنِ من هیچ عهده نیستمن زنده ام به عشق مترسانم از موات

آن جا که موکبِ حسنات آشکار شدآثار کی بماند از انواعِ سیّئات

تا کی ز«لا نسلّمِ» تو در قبولِ حقلا در شهادت است به وجهی بتر زلات

بسیار چون تو گشت به طوفانِ جهل غرقکشتیِّ نوحِ وقت طلب از پی نجات

سر ریز می روی ز برِ بت به انتکاسوه وه که مکّه باز ندانی ز سومنات

شرک است ما و من من و ما کی رسد دروپس ذاتِ بی صفت نشود قابلِ صفات

هرگز نیامده است و نیاید نزاریادر حیّزِ صفاتِ تو معبود کاینات

وهمِ تو کی رسد به سرِ آن و عقل توآن جا که ذات پاک شود متحد به ذات

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دردی که در وجودش تجربه می‌کند سخن می‌گوید و با اشاره به اهمیت نماز و دعا، از ساقی می‌خواهد که به او شراب حیات ببخشد. او بر این باور است که خروج از وضعیت بد و رهایی از مشکلات، ثواب زیادی دارد، و لحظاتی از دوستی و همکاری در کارهای خیر می‌تواند انسان را از گرفتاری‌ها نجات دهد. شاعر به زیبایی و لذت‌های زندگی اشاره می‌کند و بر این باور است که عشق و عشق ورزیدن زنده‌اش نگه می‌دارد. او از یادآوری خطاها و بدی‌ها می‌گوید و متذکر می‌شود که در دنیای پر از چالش‌ها، امکان توبه و تغییر از زندگی واقعی برای او وجود ندارد. او تصریح می‌کند که تنها عشق به او حیات می‌بخشد و در ادامه، به وحدت ذات الهی اشاره می‌کند که بالاتر از صفات بشری است. در نهایت، با بیان این نکته که هیچ توهم یا زبانی نمی‌تواند به درک واقعیات الهی برسد، بر عظمت و یگانگی خداوند تأکید می‌کند.