شمارهٔ ۹۵

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ات۹ بیت

ما را ز عشق کی بود ای دل به جانت نجاتروزی که نامِ عشق بر افتد ز کاینات

بگرفت چار سویِ وجودم بلایِ عشقوز هیچ سو گریز ندارم ز شش جهات

ناممکن است کز دلِ احبابِ مهربانبیرون شود محبّتِ یارِ شریف ذات

جانا ، دلا ،خلاصه ی عشقا به صد زبانناید کمالِ حسنِ تو در حیّزِ صفات

گر بشنود حسنِ تو آوازه بت پرسترغبت کند به عزمِ زیارت به سومنات

سر پیشِ روی بت ننهادی به سجده بازبا لات اگر مطالعه کردی مطیعِ لات

خلقی به تشنگی چو سکندر بمانده انددر ظلمتِ تحیّر از آن چشمه ی حیات

تا نیل بر کرانه ی ماهت کشیده اندعشّاق را ز دیده روان کرده ای فرات

تا کی بود نزاریِ بی چاره ذرّه وارسرگشته در هوایِ تو بی صبر و بی ثبات

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و تأثیر عمیق آن بر وجود انسان صحبت می‌کند. او نشان می‌دهد که عشق به گونه‌ای ورود به زندگی‌اش کرده که نمی‌تواند از آن بگریزد. عشق را به حدی والایی می‌داند که خیانت به آن غیرممکن است و محبت از دل انسان‌ها پاک نمی‌شود. شاعر همچنین به زیبایی معشوق اشاره کرده و می‌گوید حتی از دور صدای زیبایی‌اش هم سبب جلب توجه و علاقه دیگران می‌شود. او به سرگشتگی و تشنگی عاشقان برای رسیدن به معشوق اشاره دارد و در نهایت، احساس ناتوانی و ناامیدی خود را از دوری عشق بیان می‌کند.