شمارهٔ ۹۴۹

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: ایدایجان۸ بیت

گر هیچ عشقت از در ناگه در آید ای جانوز من مرا به یک ره اندر باید ای جان

دست مراد بردم خود با عدم سپردمرفتن به راه وحدت با خود نشاید ای جان

گه گه چه باشد آخر گر صیقلی به رحمتزآیینه ی وجودم زنگی زداید ای جان

بنواز جان ما را یک ره به لطف شیرینور نیز تلخ گویی جان می فزاید ای جان

با ما رقیب کویت صد گونه کینه داردنبود عجب ز عقرب گر می گزاید ای جان

چشمت به یک کرشمه گر بایدش هم این جاباب بهشت سرمد بر ما گشاید ای جان

در گل ستان عشقت چون بلبلان نزاریبر شاخسار شوقت خوش می سراید ای جان

وردش همین که آخر هم تو تمام گرداناز ما و خدمت ما چیزی نباید ای جان

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و longing (دلتنگی) است. شاعر از محبوب خود می‌خواهد که ناگهان به او برسد و درد جدایی را کاهش دهد. او می‌گوید که برای رسیدن به وحدت، خود را به دست عدم سپرده است. همچنین از محبوبش می‌خواهد که محبت و لطفش را به او ارزانی دارد، حتی اگر تلخی هم داشته باشد. شاعر به رقیبان عشق اشاره می‌کند و از زخم‌هایی که از آن‌ها می‌خورد، سخن می‌گوید. او با اشاره به چشمان محبوب، آرزوی بهشت و وصال را در سر دارد و در نهایت می‌خواهد که محبوب تمام توجهش را به او معطوف کند و به او خدمت کند. به طور کلی، این شعر حاکی از احساس عمیق و نیاز به وصل در عشق است.