شمارهٔ ۹۰۰

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ستامدهایم۶ بیت

ما چو از بَدْوِ ازل باده‌پرست آمده‌ایمپس یقین است که مستان ز الست آمده‌ایم

قول تحیون و تَموتون نه نبی فرموده‌ستمست خواهیم شدن باز که مست آمده‌ایم

مستی ما نه ز خمرست بیا تا بینینیستانیم که در عالم هست آمده‌ایم

عاقبت صحبت خورشید ندارد خفاشما روانیم نه از بهر نشست آمده‌ایم

طاق ابروی بتان قبله‌گه اهل دل استلاجرم از پی بت لات‌پرست آمده‌ایم

چون نزاری نزار از هوس مهرویانماهیانیم که در شست به شست آمده‌ایم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر این است که ما از آغاز خلقت به عشق و باده‌پرستی آمده‌ایم و به همین دلیل می‌دانیم که مست از عشق خدایی هستیم. شاعر اشاره می‌کند که دعوای زندگی و مرگ هم تنها سخنی از نبی است و ما می‌خواهیم دوباره مست شویم. مستی ما به خاطر شراب مادی نیست، بلکه یک حالتی از وجود و عشق است که در عالم هستی به او خواهیم رسید. او به نوعی تأکید می‌کند که ما تنها برای نشستن و گذراندن وقت نیامده‌ایم، بلکه برای درک و شناخت عشق حقیقی و دلبستگی به معشوق آمده‌ایم. در پایان، شاعر از هوس و عشق به معشوقان می‌گوید و خود را همچون ماهیانی می‌بیند که در این دنیا در جستجوی معنا و عشق حقیقی هستند.