شمارهٔ ۸۹۸

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ونایم۹ بیت

من از این عهده کی برون آیمبی دلیلی به راه چون آیم

تو بخوان تا توانم آمد منتو ببر تا ز خود برون آیم

گر به معراج ارتقا دهی امسقف افلاک را ستون آیم

عدم است انتکاس و می دانمکه ز بالای سرنگون آیم

گر به رای بلند خویش رومپس ز دو نان هنوز دون آیم

به محل از همه فریشتگانگر توم ره دهی فزون آیم

ور به خود واگذاریم هیهاتحارث مره را زبون آیم

ور توانم ز عقل چون مجنوندر ره عشق ذوفنون آیم

باز می گو نزاریا که به خودمن از این عهد کی برون آیم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساس ناتوانی و اضطراب خود اشاره می‌کند. او از خود می‌پرسد که چگونه می‌تواند از وضعیت سخت و دلشکسته‌اش خارج شود. او به قدرت و هدایت پروردگار اشاره می‌کند و از این می‌گوید که اگر خداوند او را هدایت کند، می‌تواند به درجات بالاتری برسد. شاعر همچنین از حالت عدم و سرخوردگی خود آگاه است و می‌داند که اگر به خود واگذار شود، به پستی و ذلت می‌رسد. او در نهایت از عشق و دیوانگی در مسیر عشق سخن می‌گوید و از خدا می‌خواهد که او را رهنمون شود تا از این وضعیت نجات یابد.