شمارهٔ ۸۹۰

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: م۷ بیت

خراب کرده ی چشمان پر خمار توامبه هم برآمده از زلف تاب دار توام

به چشم مرحمت ای دوست یک کرشمه که دلز دست شد ز سر دست پر نگار توم

شبان تا به سحر در میان خون گردممگر شبی که میسر شود کنار توم

همین بسم که به فتراک خویش بربندیاگر سمینم اگر لاغرم شکار توم

از آن زمان که دلم بردی و ندادم جانز بس خجالت و تشویر شرمسار توم

منم که گر همه عالم به دشمنی یک رویبه روی کار بر آیند دوست دار توام

هزار بارم اگر بفکنی و برداریهمان نزاری شوریده روزگار توام

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به معشوق خود می‌گوید که او دل و جانش را تحت تأثیر زیبایی‌هایش ویران کرده است. او به چشمان پرخمار و زلف‌های تابدار معشوق اشاره می‌کند و از دلشکستگی و شوری که به خاطر عشقش تجربه کرده، می‌گوید. شاعر از شوق به دیدار معشوق در شب‌ها سخن می‌گوید و اینکه حتی اگر در شرایطی سخت باشد، باز هم به یاد اوست و به محبت او دل‌خوش است. او می‌گوید که حتی اگر دشمنی بر علیه او باشد، احساساتش نسبت به معشوق تغییر نخواهد کرد و همچنان شیفته‌ی او باقی می‌ماند.