شمارهٔ ۸۸۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: نم۷ بیت

عجب مدار خراباتیی چنین که منماگر به کوی خراباتیان بود وطنم

کنشت و کعبه به فرمان روم خدا مکنادکه در ضمیر من آید که من به خویشتنم

خودی خود چو براندازم آن چه ماند اوستکه دوست هم چو وجودست و من چو پیرهنم

ز پیر خرقه فرو مانده ام عجب که مرابه هرزه توبه چرا می دهد چو می شکنم

تفاوتی نکند دشمن ار به دفع نظردو دیده برکندم دل ز دوست برنکنم

اگر به دست خودم می کشد به هر موییسری برآورد از ذوق تیغ دوست تنم

و گر به خاک فرو گویدم نزاری کوهزار نعره برآرد که اینک از کفنم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وضعیت و احساسات فردی خود می‌پردازد و از حالاتی چون عشق، توبه و هویت صحبت می‌کند. او خود را مانند یک خراباتی می‌بیند که در جستجوی حقیقت و عشق است. بر این باور است که وجود واقعی او در عمق وجودش نهفته است. شاعر به تضاد بین خود و دوست اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هرچه در تلاش برای رها شدن از تنگناهاست، نمی‌تواند از محبت و دوستی دور شود. او حتی اگر به‌ظاهر از عشق دور شود، باز هم نمی‌تواند دل از محبوب بردارد. در نهایت، احساسات عمیقش نسبت به عشق و دوست را به تصویر می‌کشد و به نوعی از تقدیر عشق سخن می‌گوید.