شمارهٔ ۸۵

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: یب۹ بیت

قیامت است سفر کردن از دیار حبیبمرا همیشه قضا را قیامت است نصیب

به ناز خفته چه داند که دردمند فراقبه شب چه می گذراند علی الخصوص غریب

به قهر می روم و نیست آن مجال که بازبه شهر دوست قدم در نهم ز دست رقیب

پدر به صبر نمودن مبالغت می کردکه ای پسر بس از این روزگار بی ترتیب

جواب گفتم از این ماجرا بس ای باباکه درد ما نپذیرد دوا به جهد طبیب

مدار توبه توقع ز من که در مسجدسماع چنگ تامّل کنم نه وعظ خطیب

به مکتب از چه فرستادی ام نکو نایدگرفت ناخن چنگی به ضرب چوب ادیب

هنوز بوی محبت زخاکم آید اگرجدا شود به لحد بند بندم از ترکیب

به اختیار نزاری سفر نکرد آریستم غریب نباشد ز روزگار غریب

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و دردهای یک عاشق می‌پردازد که به خاطر فراق از معشوق، در حالت عذاب و غم قرار دارد. او سفر را همچون قیامت می‌داند و به نکوهش جدایی و بی‌صبری خود می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که کسانی که در خوشی و بی‌خیالی به سر می‌برند، نمی‌توانند درک کنند که او چگونه از دوری محبوب عذاب می‌کشد. همچنین، او به ناامیدی از درمان دردش اشاره می‌کند و می‌گوید که توبه و نصیحت‌های دیگران برای او بی‌فایده است. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که هیچ‌چیز نمی‌تواند او را از محبتش جدا کند، حتی مرگ. این شعر به زیبایی نشان‌دهنده احساسات عمیق انسانی و تجربه‌های عاشقانه است.