شمارهٔ ۸۴۵

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: م۱۳ بیت

شب ها همه شب در انتظارمتا دوست نظر کند به کارم

او حاضرِ وقت و من نبینماو با من و من خبر ندارم

کس را غمِ روزگارِ من نیستمن خود سرِ این طمع نخارم

زین شور که در جهان فکندیشوریده شده ست روزگارم

باید که به دوستان رسانمعمری که به هرزه می گذرانم

زیرا که مهم تر از همه چیزاین است که باز می گزارم

گر پای نمی نهم درین راهاز دست بمی رود نگارم

هر چیز که با من است حالیفی الجمله به دوست می سپارم

با هم نفسی به آخر الامرآخر نفسی مگر برآرم

تیمار نمی برد خزانمغم خوار نمی شود بهارم

هر سال همان که پار دادنداز هفت و شش و سه و چهارم

از پای دراوفتاد عقلماز دست برفت اختیارم

گر دی بودم نزاری ام روزبنگر به چه زاریانِ زارم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و انتظار صحبت می‌کند. او شب‌ها در انتظار توجه و نظرات دوستش است، اما احساس می‌کند که او را نمی‌بیند و غم‌هایش را کسی درک نمی‌کند. شاعر به شور و شوقی که در زندگی‌اش است اشاره می‌کند و بیان می‌کند که باید عمرش را که هدر می‌رود، به دوستانش منتقل کند. او متوجه می‌شود که اگر در این مسیر قدم نگذارد، عشقش را از دست خواهد داد. در نهایت، او از غم‌ها و دردهای خود می‌گوید و اشاره دارد که بر خود می‌سوزد و به زاری و ناله رو آورده است.