شمارهٔ ۸۴۴
در عشق تو از نوکِ قلم دود برآرموز سینۀ چون کوره به دم دود برآرم
تا بی خودم از نرگسِ ترکانۀ مستتآهی زنم از ملکِ عجم دود برآرم
گر زلف گره بر گرهت باز گشایماز صد دلِ پر آتشِ غم دود برآرم
از صاعقۀ برقِ نفس گر بجهانماز هرچه وجودست و عدم دود برآرم
در سیر چنان گرم روم وقتِ معارجکاندر گذر از صاعقه هم دود برآرم
گر راه دهد روزنِ حلقم که بنالمز آتش کدۀ جور و ستم دود برآرم
گر آهِ جهان سوز برآید ز درونمچون شعلۀ مشعل ز علم دود برآرم
بی چاره دلم زار همی سوزد اگر نهاز کارگهِ سینه به دم دود برآرم
ساکن نشود برقِ جهان سوز نزاریتا عاقبت از دودِ ندم دود برآرم