شمارهٔ ۸۳۷

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلاتن (مجتث مثمن مخبون)قافیه: یدم۹ بیت

ز بس مشقّت و محنت که در سفر بکشیدمبه جان رسیدم و در آرزوی دل نرسیدم

جهان بگشتم و بر کوی دوستان بگذشتمبه بخت و طالعِ خود کس ندیدم و نشنیدم

به داستان برم آن گه به دوستان بنویسمملامتی که کشیدم قیامتی که بدیدم

رواست گر بچکد خونِ جانم از رگِ دیدهچرا به تیغِ وداعش ز رویِ دوست بریدم

رسید آن چه رسید از جفایِ چرخ به رویمبسا که دست به دندانِ اعتبار گزیدم

به اختیار مرا چون عَلَم نمود به عالمکسی که از همه عالم به اختیار گزیدم

نه مرغ در قفس الّا رهِ خلاص نجویدبه آرزو طلبم ره بدان قفس که پریدم

ندانم ار برسد قدرِ جامِ وصل به دستمکنون که شربتِ قاتل ز جامِ هجر چشیدم

نزاریا به قدم استوار باش رها کنز روزگار شکایت مکن که جور کشیدم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر درد و رنج‌های شاعر در طول سفرهایی است که تجربه کرده و حس تنهایی و ناامیدی ناشی از دوری از دوستان را به تصویر می‌کشد. او به جفای زمانه اشاره می‌کند و از ناتوانی خود در رسیدن به آرزوها سخن می‌گوید. شاعر احساس می‌کند که با وجود تلاش‌ها و سفرهایش، هنوز به آنچه می‌خواهد نرسیده و در عذاب هجران و جدایی مانده است. او از بی‌اعتمادی به بخت و سرنوشتش گله می‌کند و از اینکه زندگی‌اش به گونه‌ای رقم خورده که دیگر امیدی برای وصال نمی‌بیند، تنها به یاد دوستانش می‌نویسد. نهایتاً شاعر به سرنوشت تسلیم می‌شود و به دیگران توصیه می‌کند که از شکایت از روزگار پرهیز کنند، زیرا خود او نیز سال‌هاست که سختی‌ها را متحمل شده است.