شمارهٔ ۸۳۶

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: یدم۹ بیت

روزها شد که برفتی و به خدمت نرسیدمهیچ کافر مَکَشاد آن چه من از هجر کشیدم

چه نویسم که چه آمد به سرم تا تو برفتیچه ملامت که نبردم، چه قیامت که ندیدم

آفتابی تو و چون ذرّه سرآسیمه بماندمدر پی‌ات بس که بلافایده چون سایه دویدم

درکشیدم ز همه خلقِ جهان سر به خجالتکه به دعوی ز همه خلقِ جهانت بگزیدم

لاجرم هر که به من می‌رسد انگشتِ ملامتمی‌کشد در من ازین زهرِ ملامت که چشیدم

هم چنان در سرم آشوبِ تمنّایِ وصال استتا نگویی که به کلّی ز تو امیّد بریدم

مِهرِ دیرینه محال است که از جان به‌درآیدسخنِ معتبرست این مثل از هر که شنیدم

هرگز اندیشه نکردم ز سرِ دستِ چو سیمتکه به غیرت سرِ انگشتِ تحیّر نگزیدم

عاقبت رفتی و پیوند بریدی ز نزاریمن هم از اوّلِ عهد، آخرِ این کار بدیدم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنجی که پس از جدایی محبوبش به او دست داده می‌گوید. او احساس می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند آنچه را که او از این جدایی کشیده درک کند. شاعر به شدت دلتنگ است و نگران است که دیگر امیدی به وصال ندارد، اما عشق دیرینه او به محبوب کهن‌تر از آن است که به آسانی فراموش شود. او از ملامت دیگران رنج می‌برد و به یاد می‌آورد که همیشه به دنبال محبوبش بود، حتی با وجود ناکامی‌ها. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که جدایی آنها اجتناب‌ناپذیر بوده است و غم آن را تا همیشه با خود خواهد داشت.