شمارهٔ ۸۲۱
آن شب که وداعِ یار کردمعزمِ سفر اختیار کردم
در بر همه شب لبش مکیدموز نی شکر اعتبار کردم
تا وقتِ نماز طوقِ گردنزان گیسویِ مشک بار کردم
چندین مستی و بی قراریزان نرگسِ پُر خمار کردم
بر خرمنِ گل بسی مراغهتا روز به رغمِ خار کردم
لعلش به ستیزۀ رقیباندندان بزدم فگار کردم
هنگامِ رحیل بس که فریاداز گردشِ روزگار کردم
دل خون شد و خون به سر برآمدآن دم که ازو کنار کردم
برخاست به زیر پای او گِلبس کز مژه خون نثار کردم
یادِ سرِ دستِ پر نگارشجان در سرِ آن نگار کردم
دیّار ندیده ام خبر گویتا رحلت از آن دیار کردم
بس ناله که چون نزاریِ زاراز دردِ فراقِ یار کردم