شمارهٔ ۸۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ادامشب۷ بیت

مرا چو وصل تو تشریف بار داد امشببیار باده و گوهر هرچه باد امشب

کمند زلف تو وجام باده هر دو به کفرقیب را چه بماند به دست ، باد امشب

مگر زمانه ببخشود بر من مسکینکه هم به وصل تو داد دلم بداد امشب

صبا کجاست که یعقوب صبح را گویدکه آفتاب چو یوسف به چه فتاد امشب

جهان ز مادر فطرت در آفرینش خاصجز از برای تمنای من نزاد امشب

اگر نه روز معادست و من بهشتی چیستکه آسمان در فردوس برگشاد امشب

چو هیچ حاصلت از نقد دیّ و فردا نیستنزاریا بستان از زمانه داد امشب

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و جشن بی‌وقفه‌ی عشق می‌پردازد. شاعر در شب وصال معشوق، از زندگی و لذت‌های آن صحبت می‌کند و می‌خواهد از لحظه استفاده کند. او با نوشیدن شراب و تماشای زلف محبوب، به دستاوردهای عاطفی‌اش می‌بالد و به یاد می‌آورد که هیچ چیز از زندگی مادی دائم نیست. شاعر همچنین از فرصت‌ها و زیبایی‌های فراوان دنیا سخن می‌گوید و در نهایت به این نکته می‌رسد که شاید باید از این زمان گذرا بهره‌برداری کرد و لذت برد.