شمارهٔ ۸۰۶

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ستم۹ بیت

بیار باده به من ده که توبه بشکستماگرچه من ز الستِ ازل چنین مستم

ز بامِ گنبد نه تشت آسمانِ غرورفرو فتادم و تاسِ وجود بشکستم

کلاهِ تقیه و دستارِ زاهدی از سرفرو نهادم و زنّار بر میان بستم

شراب و شاهد و آوازِ چنگ و من راغبصلایِ نوش برآمد به طبع بنشستم

گوشِ من برسد ترجمانِ باد صبانه حرفِ پیر که از خانقه برون جستم

حسود اگر چه خراباتی ام نام نهادز ننگِ محتسب غلتبوس وارستم

ز توبه توبه کنم چون درین روش که منمبه توبه کردنِ کلّی نمی دهد دستم

اگر تمامتِ خلقِ جهان ز من ببرندچه باک دارم از آن چون به دوست پیوستم

غمِ بروتِ نزاری نمی خورم نه مگرکه در جهان غم ریشِ کسی دگر هستم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به بیان عشق و شوریدگی خود می‌پردازد و از شکستن توبه‌اش خبر می‌دهد. او خود را مست از عشق و زیبایی می‌داند و با فرو انداختن نشان‌های زهد و تقوا، به زندگی‌ غیرمتعارف خود ادامه می‌دهد. او از زیبایی‌ها، شراب و موسیقی لذت می‌برد و به سادگی به سمت آرزوهایش حرکت می‌کند. همچنین به انتقاد از حسودانی می‌پردازد که او را متهم به ریا می‌کنند و نشان می‌دهد که با وجود تمام مشکلات، پیوندش با دوست ارزشمندتر از هر چیزی است. در نهایت، او تأکید می‌کند که غم دیگران را نمی‌خورد و به دنبال عشق و خوشی خود است.