شمارهٔ ۸۰۴

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: دستم۱۰ بیت

نمی شود به حیل با تو در کمر دستممگر که چون کمرت پر شود به زر دستم

نه زر که در قدمت ریزم و نه بازویِ آنکه زور پنجه بود بر تو از زبر دستم

به فقرِ من منگر یک نظر به حالم کنکه خاک زر شود از دولتِ تو در دستم

به افتخار نهد سر زمانه بر پایماگر رسد به سرِ زلفت ای پسر دستم

کتابِ حسن تو وقتی نوشتمی بخطیچنان که بوسه دهد تیرِ چرخ بر دستم

کنون ز شیوۀ خطّ تو شرم می دارمکه بر قلم نهد انگشت ها دگر دستم

به دامنت نزنم دست از آن که آلوده ستعلی الدّوام به خونابۀ جگر دستم

طمع نمی برم از وصل و چشم می دارمکه در مراد شود با تو در کمر دستم

حذر ز نالۀ زارِ نزاری و مپسندبر آسمان همه شب از تو تا سحر دستم

مهل که غرق شوم بس که بر لب آمد آباگر چنان که نگیری درین خط دستم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و احساسات عمیق شاعر نسبت به محبوبش است. شاعر به زبانی پرمفهوم و استعاری، از احساس فقر و نیاز خود می‌گوید و بیان می‌کند که ارزش واقعی او به خاطر محبوبش بالا می‌رود. او از دست زدن به محبوبش صحبت می‌کند و از شرم خود دربارهٔ ناتوانی در نوشتن با زیبایی و شیوایی که شایستهٔ محبوب است، می‌گوید. شاعر همچنین به ترس و نگرانی خود از جدایی و فراق اشاره می‌کند و حس و حال ناآرامی را که به خاطر عشقش دارد، ابراز می‌کند. در کل، شعر تولدی از عشق، ناتوانی، و آرزوی وصال است.