شمارهٔ ۷۹۰

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ام۱۳ بیت

هزار شکر که برگشتم از سفر به مقامبه رغمِ دشمنی و دیدم جمالِ دوست به کام

دگر مجاهده غربتم هوس نکندکه در مشاهده دوستان خوش است مدام

چو از قیامتِ روزِ وداع یاد آرمعرق ز هیبتِ آنم فرو چکد ز مسام

به دردِ دل نظری از پس و رهی در پیشچنان که بادیه شوقِ عشق بی‌انجام

هزار نامه سیه کرده‌ام به دوده دلبه دستِ باد صبا داده‌ام اُلام اُلام

جفای چرخ و عذابِ سفر مپرس از منچه گویمت که چه آمد به رویم از ایّام

شکایتی که من از روزگار دارم همبه روزگار حکایت کنم علی الاتمام

به زور و زاری اگر بی تو باده‌ای خوردمحلال‌زاده نی ام گر نگفته‌ام که حرام

خمارِ مردم عاشق ز باده ننشیندکه دردِ عشق نگیرد به دُردِ می آرام

به مجلسی که درافتاد می‌ندانستمکه زهر می‌خورم از غصّه یا شراب از جام

به بویِ دوست چنان مست و بی‌خبر بودمکه حاجتِ می و مسکر نبود و عطرِ مشام

سماعِ مطرب و بانگِ نماز فرق نداشتبه گوشِ من که مخالف کدام و راست کدام

به اختیار نزاری دگر سفر نکندکه احتیاط کند مرغِ زخم‌خورده ز دام

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از بازگشت به وطن و دیدار دوستش ابراز خوشحالی می‌کند و بیان می‌کند که دیگر هوس غربت را ندارد. او به یاد لحظه‌های وداع و طاقت فرسایی‌های سفر می‌افکند و از دردهای خود سخن می‌گوید. شاعر در نامه‌هایی که به معشوق خود نوشته، از رنج‌هایی که روزگار به او تحمیل کرده، شکایت کرده و می‌گوید که حتی اگر در غیاب دوست باده‌نوشی کرده، تقصیری ندارد. او تاکید دارد که عشق و درد آن، هیچگونه آرامشی از شراب نمی‌گیرد و در مجالسی که رفته، نمی‌دانسته که زهر یا شادی می‌نوشد. در نهایت، او بیان می‌کند که از تجربه‌های دردناک گذشته، دیگر به سفر نخواهد رفت و مانند پرنده‌ای که زخم خورده، با احتیاط زندگی خواهد کرد.