شمارهٔ ۷۷

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: اب۱۱ بیت

ماه نو بنمود رخسار از نقابساقیا در ده سبک جام شراب

آتش سی روزه را بنشان به آبخاصه خوب آبی معطر چون گلاب

آتشین آبی که در جام بلورمی نماید راست چون لعل مذاب

جوهری پاکیزه اما بی عَرَضآفتابی روشن اما بی حجاب

آفتابش گفتم و می دان که هستآفتاب از عکس او در اضطراب

عکس می در چشم ما بودی چنانکتشنه ای اندر بیابان در سراب

لاجرم امروز در خم می جهمگرچه میکردم از او دی اجتناب

در خرابی می روم زیرا که هستعالم معموری من در خراب

روز و شب مست و خرابم چون کنمبا فقیهان بحث در بعث و ثواب

عالمی می گفت در ماه صیامتا نزاری چون رهد یوم الحساب

گفتم او گو خلق را از ره مبرمن خود آنجا در نمانم از جواب

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل از شاعر، با تصاویری زیبا و شاعرانه آغاز می‌شود که ماه نو را تشبیه به چهره‌ای زیبا کرده و ساقی را دعوت به سرو شراب می‌کند. شاعر از آتش درون خود که سی روزه است، سخن می‌گوید و از ساقی می‌خواهد که آن را با آب خنک و خوشبو آرام کند. او همچنین به زیبایی و روشنی شراب مانند لعل مذاب اشاره می‌کند و رویایی را توصیف می‌کند که در آن جواهرات پاک و آفتاب را می‌بیند. شاعر بیان می‌کند که علی‌رغم تمایل به دوری از می، امروز به آن جذب شده است و خود را در عالم خرابی می‌یابد. او نسبت به بحث‌های فقهی و امور آخرت بی‌اعتنا است و در حالی که مست و آشفته است، از عالمان دینی انتقاد می‌کند که مردم را از حقایق زندگی دور می‌سازند. در پایان، شاعر خود را در میانه این محاجه می‌بیند و به این نتیجه می‌رسد که نمی‌تواند از پاسخ خودداری کند، زیرا تجربه‌اش او را در این روز به چالش کشیده است.